Ένα πλήθος γυναικών ξετυλίγεται κάτω από έναν ζωντανό, λουσμένο στον ήλιο ουρανό, η σκηνή ξεχειλίζει από μια αίσθηση ήρεμης οικειότητας. Η σύνθεση είναι διαιρεμένη, αλλά αρμονική, με φιγούρες διατεταγμένες σε έναν χαλαρό κύκλο, η καθεμία χαμένη στον δικό της κόσμο, ή ίσως, απασχολημένη σε μια ήσυχη συζήτηση. Η τολμηρή χρήση του χρώματος από τον καλλιτέχνη τραβάει αμέσως την προσοχή – ένα καταπράσινο, σχεδόν αφύσικο πράσινο θεμελιώνει τη σκηνή, με πινελιές από ζωηρά κόκκινα, μπλε και τη ζεστή λάμψη του κίτρινου. Οι πινελιές είναι ορατές, δίνοντας μια ωμή, μη γυαλισμένη ποιότητα που συμπληρώνει τέλεια το θέμα.

Έλκεται κανείς από τις συγκεκριμένες λεπτομέρειες, τις υφές των ρούχων, τις λεπτές αλλαγές στο φως στο δέρμα των μορφών. Υπάρχει μια αισθητή αίσθηση νωθρότητας, του χρόνου που έχει ανασταλεί και της εγγύτητας στον φυσικό κόσμο. Η σκηνή προκαλεί μια αίσθηση ζεστασιάς, τόσο από το φυσικό περιβάλλον όσο και από τη μη ειπωμένη σύνδεση μεταξύ των γυναικών. Η επιλογή του θέματος από τον καλλιτέχνη και ο τρόπος που το παρουσιάζει υποδηλώνουν μια γοητεία για την καταγραφή στιγμών γαλήνιας περισυλλογής.