Een bijeenkomst van vrouwen ontvouwt zich onder een levendige, door de zon overgoten hemel, de scène bruist van een gevoel van serene intimiteit. De compositie is verdeeld, maar harmonieus, met figuren gerangschikt in een losse cirkel, elk verdwaald in hun eigen wereld, of misschien wel, betrokken bij een rustig gesprek. Het gedurfde kleurgebruik van de kunstenaar trekt meteen de aandacht – een weelderig, bijna onnatuurlijk groen vormt de basis van de scène, onderbroken door spatten van levendig rood, blauw en de warme gloed van geel. De penseelstreken zijn zichtbaar en geven een ruwe, ongepolijste kwaliteit die het onderwerp perfect aanvult.

Mensen worden aangetrokken tot de specifieke details, de texturen van de kleding, de subtiele veranderingen in het licht op de huid van de figuren. Er is een voelbaar gevoel van lome gemak, van tijd die is opgeschort en een nabijheid tot de natuurlijke wereld. De scène roept een gevoel van warmte op, zowel van de fysieke omgeving als van de onuitgesproken verbinding tussen de vrouwen. De keuze van het onderwerp door de kunstenaar en de manier waarop hij het presenteert, suggereert een fascinatie voor het vastleggen van momenten van serene contemplatie.