Spotkanie kobiet odbywa się pod tętniącym życiem, nasłonecznionym niebem, a scena emanuje poczuciem spokojnej intymności. Kompozycja jest podzielona, ale harmonijna, z postaciami ustawionymi w luźnym kole, z których każda zatopiona jest we własnym świecie lub być może uczestniczy w cichej rozmowie. Odważne użycie koloru przez artystę natychmiast przykuwa uwagę – bujna, niemal nienaturalna zieleń stanowi podstawę sceny, z której wydobywają się żywe czerwienie, błękity i ciepły blask żółci. Pociągnięcia pędzla są widoczne, nadając surową, nieoszlifowaną jakość, która doskonale uzupełnia temat.

Przyciągają szczegóły, faktury ubrań, subtelne zmiany światła na skórze postaci. Jest namacalny sens leniwej swobody, zawieszonego czasu i bliskości świata przyrody. Scena przywołuje poczucie ciepła, zarówno z otoczenia fizycznego, jak i niewypowiedzianej więzi między kobietami. Wybór tematu przez artystę i sposób jego prezentacji sugeruje fascynację uchwyceniem momentów spokojnej kontemplacji.