Dzieło przedstawia intrygujący portret kobiety stojącej z pewnością siebie, z ręką na biodrze, patrzącej bezpośrednio na widza. Figura ubrana jest w elegancką czarną sukienkę, która podkreśla jej sylwetkę, ukazując skomplikowane detale materiału. Prosta kompozycja tła—ciepły, ziemisty odcień—pięknie kontrastuje z jej odzieżą, pozwalając jej obecności zająć centralne miejsce. Aplikacja farby przez Muncha ujawnia subtelną fakturę; jego pociągnięcia pędzlem są odważne, ale płynne, przekazując zarówno poczucie siły, jak i ślad wrażliwości w jej wyrazie.

Paleta kolorów jest uderzająca, ale oszczędna, głównie czarna z delikatnymi odcieniami brązu i pomarańczy, które wywołują poczucie znajomości, a jednocześnie zachowują nutkę tajemnicy. Ta interakcja światła i cienia odzwierciedla mistrzostwo Muncha w uchwyceniu złożoności ludzkich emocji. Postawa figury mówi wiele, zapraszając widza do zastanowienia się nad jej historią. Historycznie, ten okres w sztuce charakteryzował się odejściem od tradycyjnych form—poszukiwanie indywidualnej ekspresji, a w tym portrecie Munch pięknie ujmuje ten duch, nadając emocjonalną głębię, która cechuje jego dzieła.