Το έργο παρουσιάζει ένα συναρπαστικό πορτραίτο μιας γυναίκας που στέκεται με αυτοπεποίθηση με το χέρι στη μέση και κοιτάζει απευθείας τον θεατή. Η φιγούρα φοράει ένα κομψό μαύρο φόρεμα που αναδεικνύει τη σιλουέτα της, παρουσιάζοντας τις περίπλοκες λεπτομέρειες του υφάσματος. Η απλότητα του φόντου—ένας ζεστός, γήινος τόνος—αντιπαραβάλλεται όμορφα με τη φορεσιά της, επιτρέποντας στην παρουσία της να βρίσκεται στο επίκεντρο. Η εφαρμογή της μπογιάς από τον Munch αποκαλύπτει μια λεπτή υφή; οι πινελιές είναι τολμηρές αλλά και ρευστές, μεταφέροντας μια αίσθηση δύναμης μαζί με μια ψιλή υποψία ευαισθησίας στην έκφρασή της.

Η παλέτα των χρωμάτων είναι εντυπωσιακή αλλά μετρημένη, κυρίως μαύρη με λεπτές αποχρώσεις καφέ και πορτοκαλιού που ξυπνούν μια αίσθηση οικειότητας, ενώ διατηρούν και μια αύρα μυσ mystery. Η αλληλεπίδραση του φωτός και της σκιάς αντανακλά την ικανότητα του Munch να αιχμαλωτίσει την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Η στάση της φιγούρας λέει πολλά, προσκαλώντας τον θεατή να σκεφτεί την ιστορία της. Ιστορικά, αυτή η εποχή της τέχνης χαρακτηρίστηκε από μια στροφή μακριά από τους συμβατικούς τρόπους—μια αναζήτηση για ατομική έκφραση, και σε αυτό το πορτρέτο, ο Munch καταγράφει υπέροχα αυτή την πνοή, establishing την συναισθηματική βαθμό που χαρακτηρίζει το έργο του.