Scena rozwija się jak sen, nasłoneczniony krajobraz, gdzie szmaragdowe liście obramowują wiejskie domostwa; powietrze wypełnione jest obietnicą ciepła. Zastosowanie koloru przez artystę zapiera dech w piersiach, z żywymi zieleni i żółciami tańczącymi po płótnie. Pociągnięcia pędzla, widoczne i żywe, nadają liściom i niebu namacalną fakturę, jakby można było wyciągnąć rękę i poczuć ciepło dnia. Mała grupa postaci, o uproszczonych formach, zajęta jest swoją pracą; poczucie cichego przemysłu przenika powietrze. To pełna życia celebracja natury i ludzi w niej żyjących, których egzystencja splata się z rytmem ziemi.