Dwie postacie stoją, skąpane w świetle, które zdaje się emanować z wnętrza. Pociągnięcia pędzla artysty są pewne, w swej prostocie niemal naiwne, a jednak przekazują niesamowitą głębię emocji. Młodsza dziewczynka, ubrana w żywą czerwień, opiera się o starszą, zamyślona. Starsza dziewczynka, w długiej, powłóczystej, różowej sukni, wydaje się pogrążona w myślach, jej twarz to maska spokojnej pogody ducha. Otaczające tło to eksplozja barw; zielenie, żółcienie i pomarańcze mieszają się z białymi chmuropodobnymi kształtami, które wyglądają niemal jak ze snu.

Sposób, w jaki artysta bawi się kolorem, jest uderzający — użycie kontrastujących tonów przyciąga wzrok, zmuszając do poruszania się między postaciami. Kompozycja jest prosta, a zarazem idealnie zrównoważona. Wywołuje poczucie cichej kontemplacji i dzielonej intymności. Ten obraz to okno na inny świat, moment zawieszony w czasie. Mówi o połączeniu, samotności i pięknie ludzkiego istnienia.