W tej urzekającej scenie widz zanurza się w błyszczący oazę, gdzie powierzchnia wody odzwierciedla symfonię kolorów—żywe bieli i delikatne różowe lilie kontrastują wspaniale z bogatymi, ciemnymi zieleniami i błękitami. Charakterystyczne pociągnięcia pędzla Monet’a elektryzują płótno; są luźne i płynne, uchwycając istotę ruchu w wodnym uścisku. W pobliżu jest czarująca gra światła tańcząca na powierzchni, przywołująca delikatne fale podmuchów wiatru. Kompozycja prowadzi wzrok do błądzenia, subtelnie kierując nas wzdłuż trawiastych brzegów, gdzie namalowane lilie unoszą się jak szepty na powierzchni wody. Scena wydaje się żywa, prawie oddychająca; artysta w zgrabny sposób kreuje świat, w którym natura prosperuje w spokojnej elegancji.

Emocjonalny wpływ jest namacalny. Oto atmosfera spokoju otaczająca obserwatora; to duch spokojnego schronienia, w którym hałas zewnętrznego świata zniknął w spokoju. Historycznie, to arcydzieło należy do okresu, w którym impresjonizm kwitł, zapraszając widzów do doświadczania światła, a nie jedynie przedstawienia. Monet, pionier tego stylu, zagłębił się w skrzyżowanie wzroku, percepcji i emocji, oddalając się od szczegółowego realizmu. To dzieło jest idealnym świadectwem innowacyjnego ducha epoki, pozwalając nam na sublime połączenie z naturą.