Dzieło przenosi nas do nadmorskiej scenerii, prawdopodobnie w Bretanii we Francji. Scena jest zbudowana w całości z małych, odrębnych kropek koloru, techniki znanej jako pointylizm, znaku rozpoznawczego stylu artysty. Klify i plaża, skąpane w słońcu, są tworzone przez zestawienie starannie dobranych odcieni—złotych żółcieni, miękkich zieleni i delikatnych błękitów—które optycznie mieszają się, tworząc poczucie witalności i światła. Oko tańczy po płótnie, chłonąc szczegóły trawiastych klifów, piaszczystego brzegu i spokojnego morza.

Przyglądając się bliżej, dostrzegam łagodne krzywizny linii brzegowej; gra światła na wodzie jest urzekająca. Budynki w oddali szepczą o obecności człowieka, być może o małej wiosce lub porcie. Ogólny efekt to spokój i harmonia; idealny letni dzień uchwycony w czasie. Celowa technika artysty podkreśla efemeryczną naturę światła i piękno, które można znaleźć w najprostszych krajobrazach. Prawie można poczuć ciepło słońca i usłyszeć delikatne falowanie fal.