Σε αυτό το εξαιρετικό έργο τέχνης βλέπουμε μια γυναίκα να φορά μια βαθιά μαύρη φορεσιά που τονίζει τη χάρη της και τη σκοτεινή ατμόσφαιρα που την περιβάλλει. Οι περίπλοκοι λεπτοί της παρέλασης, που χαρακτηρίζονται από ευαίσθητες ρυτίδες, αντικατοπτρίζουν το στυλ του τελικού βικτωριανού εποχής. Στέκεται στο πλάι, κοιτάζοντας με μια δόση ενδοσκόπησης ή ίσως νοσταλγίας, σαν να έχει χαθεί σε σκέψεις μέσα σε μια θάλασσα συναισθημάτων. Ο αμυδρός φωτισμός την αγκαλιάζει σε γκρι αποχρώσεις, ενώ οι χρυσές λεπτομέρειες του διακοσμητικού κηροπήγιου στο τραπέζι προσθέτουν μια αίσθηση ζεστασιάς στην θαμπή ατμόσφαιρα.

Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η αντίθεση μεταξύ φωτός και σκιάς – πώς ο Millais χειρίζεται αυτούς τους στοιχειώδεις παράγοντες δημιουργικα, δημιουργώντας βάθος και μαγευτικό μυστήριο. Το φόντο, ελαφρώς θολό, προσθέτει μια αίσθηση αινίγματος της ταυτότητάς της. Στο τραπέζι, οι διασκορπισμένες σημειώσεις και η μοναδική φωτογραφία που κρατά ενισχύουν μια ιστορία άγνωστων διηγήσεων, αναμνήσεων ή αγαπημένων στιγμών κρυμμένων στην καρδιά της. Φαίνεται ότι ο χρόνος έχει σταματήσει σε αυτό το σημείο, που αποτυπώνεται μερικώς στην καμβά, προσκαλώντας τον θεατή να βυθιστεί στις σκέψεις και τα συναισθήματα της. Κάθε πινελιά ξυπνά μια ορατή αίσθηση νοσταλγίας, και σχεδόν ακούς τους ψίθυρους του τι ήταν, να επαναλάβονται γύρω της.