Η έντονη αντίθεση στη σύνθεση τραβάει αμέσως το βλέμμα: ένα πυκνό πλήθος περιβάλλει μια κεντρική φιγούρα, καθισμένη πάνω σε ένα γαϊδούρι. Το πρόσωπο, φορώντας ένα ψηλό, ριγέ καπέλο, φαίνεται επιβαρυμένο, σχεδόν απελπισμένο, ένα συναίσθημα που ενισχύεται από τις καμπύλες γραμμές του προσώπου της και τα σφιχτά χέρια. Είναι μια σκηνή συλλογικής απόγνωσης, και η επιλογή του καλλιτέχνη του μονοχρωματικού, με τις διακυμάνσεις της σκιάς και του φωτός, ενισχύει την ζοφερή διάθεση. Η τεχνική της χάραξης, με τις αιχμηρές γραμμές και τις υφές της, δίνει στο έργο μια ωμή, άμεση ποιότητα. Είναι σαν να είμαστε μάρτυρες μιας στιγμής ενός τρομερού στιγμιότυπου, μιας σκηνής ανθρώπινων δεινών. Οι περιβάλλουσες μορφές, ένα χάος προσώπων και σχημάτων, συνωστίζονται. Κάποιοι φαίνεται να παρατηρούν με περιέργεια, ενώ άλλοι φαίνεται να απορροφούνται στα δικά τους βάσανα, τονίζοντας την αίσθηση απομόνωσης που βιώνει το κεντρικό θέμα. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι ένα έντονο συναισθηματικό βάρος, ένας κόσμος που αντιμετωπίζει μια καταστροφή για την οποία δεν μπορεί να γίνει τίποτα.