Η σκηνή εκτυλίσσεται εντός των αχνών ορίων ενός αμυδρά φωτισμένου παρεκκλησίου. Μια συγκέντρωση μορφών, τα σχήματα των οποίων έχουν απαλυνθεί από την σιωπηλή παλέτα, συγκλίνουν γύρω από ένα κεντρικό σημείο. Το επιδέξιο χέρι του καλλιτέχνη χρησιμοποιεί φως και σκιά για να δημιουργήσει μια αίσθηση βάθους και δραματικότητας. Ένας ιερέας, λαμπρός στα χρυσά άμφιά του, είναι το αδιαμφισβήτητο σημείο εστίασης. Η στάση και το βλέμμα του υποδηλώνουν ευλάβεια και περισυλλογή. Πίσω του, το πλήθος είναι ένα μείγμα συναισθημάτων: πίστη, φόβος, και, ενδεχομένως, ακόμη και μια υποψία παραίτησης. Η έντονη αντίθεση μεταξύ των βαθιών σκιών και των σημείων φωτός υπογραμμίζει την σοβαρότητα της εκδήλωσης. Το τρεμοπαίζον φως των κεριών ρίχνει χορευτικές σκιές στα πρόσωπα των πιστών, ενισχύοντας την αίσθηση μυστηρίου και πνευματικής σημασίας.