De scène speelt zich af binnen de schemerige grenzen van een zwak verlichte kapel; een verzameling figuren, wier vormen worden verzacht door het gedempte palet, komen samen rond een centraal focuspunt. De behendige hand van de kunstenaar gebruikt licht en schaduw om een gevoel van diepte en dramatiek te creëren. Een priester, stralend in zijn gouden gewaden, is het onbetwiste focuspunt; zijn houding en blik suggereren eerbied en contemplatie. Achter hem is de menigte een mengeling van emoties: geloof, angst en misschien zelfs een vleugje berusting. Het scherpe contrast tussen de diepe schaduwen en de lichtpunten benadrukt de plechtigheid van het evenement; het flakkerende licht van de kaarsen werpt dansende schaduwen op de gezichten van de gelovigen, waardoor het gevoel van mysterie en spirituele betekenis wordt versterkt.