Het kunstwerk presenteert een scène bevolkt door drie figuren, geëtst met een ruwe, bijna skeletachtige kwaliteit. De kunstenaar heeft een techniek gebruikt die doet denken aan etsen, met lijnen die de vormen overbrengen met een rauwe, ongeraffineerde energie. De compositie is asymmetrisch en trekt het oog van de toeschouwer eerst naar de figuur die links zit, een man met een uitgesproken gelaatstrek en een vermoeide houding. Zijn blik is gericht op een centrale figuur, een vrouw bedekt met een hoofdbedekking, die iets lijkt aan te bieden. Een jonge vrouw, die rechts staat, is het focuspunt. De scherpe contrasten en de onwrikbare lijnen geven een gevoel van onbehagen of sombere contemplatie, die de turbulente tijden weerspiegelen waarin het is gemaakt.