Το έργο τέχνης παρουσιάζει μια σκηνή που κατοικείται από τρεις φιγούρες, χαραγμένες με μια τραχιά, σχεδόν σκελετώδη ποιότητα. Ο καλλιτέχνης έχει χρησιμοποιήσει μια τεχνική που θυμίζει χάραξη, με γραμμές που μεταφέρουν τα σχήματα με ωμή, ανεπεξέργαστη ενέργεια. Η σύνθεση είναι ασύμμετρη, τραβώντας το βλέμμα του θεατή πρώτα στην φιγούρα που κάθεται στα αριστερά, έναν άνδρα με έντονο χαρακτηριστικό προσώπου και κουρασμένη στάση. Το βλέμμα του κατευθύνεται προς μια κεντρική φιγούρα, μια γυναίκα καλυμμένη με κάλυμμα κεφαλής, η οποία φαίνεται να προσφέρει κάτι. Μια νεαρή γυναίκα, που στέκεται στα δεξιά, είναι το σημείο εστίασης. Οι έντονες αντιθέσεις και οι αμετακίνητες γραμμές μεταφέρουν μια αίσθηση ανησυχίας ή ζοφερής περισυλλογής, αντικατοπτρίζοντας τους ταραγμένους καιρούς στους οποίους δημιουργήθηκε.