Η σκηνή ξετυλίγεται με μια σπλαχνική ενέργεια. Μια ταυρομαχία που αποδίδεται με τραχιές και δραματικές γραμμές. Σχεδόν ακούω την κραυγή του πλήθους, τον ήχο των οπλών, τις απελπισμένες βοές του ταύρου. Η σύνθεση είναι ένας ανεμοστρόβιλος κίνησης: ένας ταύρος που επιτίθεται, αναβάτες που προσπαθούν απεγνωσμένα να διατηρήσουν τον έλεγχο και οι φιγούρες των ανδρών που παλεύουν για να ρίξουν το θηρίο. Η τραχιά υφή του τυπώματος, που επιτυγχάνεται μέσω χαραγμένων γραμμών, δίνει μια αίσθηση αμεσότητας, σαν να καταγράφει μια φευγαλέα στιγμή στο χρόνο. Η δεξιοτεχνία του Γκόγια έγκειται στο να μεταφέρει όχι μόνο το θέαμα, αλλά και τα ωμά συναισθήματα του γεγονότος – φόβο, θάρρος και την τραγική αναπόφευκτη μοίρα του θανάτου. Η χρήση του φωτός και της σκιάς, τόσο χαρακτηριστική του Γκόγια, εντείνει το δράμα, αναδεικνύοντας τον ταύρο και τον ταυρομάχο, τραβώντας τον θεατή στην καρδιά της δράσης. Είναι μια ισχυρή δήλωση για την ανθρώπινη κατάσταση, πλαισιωμένη στο πλαίσιο ενός βάναυσου αθλήματος.