Μια σκηνή ωμού, σπλαχνικού τρόμου ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Μια τερατώδης φιγούρα, ένας γίγαντας, σκύβει μπροστά, τα μάτια ορθάνοιχτα από μια τρέλα που παγώνει την ψυχή. Η σάρκα έχει μια άρρωστη, χλωμή απόχρωση, τοποθετημένη σε ένα φόντο αδιαπέραστου σκοταδιού, υποδηλώνοντας ένα πρωταρχικό κενό όπου όλα γεννιούνται και καταναλώνονται. Το στόμα της φιγούρας είναι ένα ανοιγμένο στόμα, ένας φρικτός στρόβιλος από τον οποίο ξεχύνεται ένα κατακόκκινο κύμα αίματος. Είναι κλειδωμένο σε μια φρικιαστική πράξη κατανάλωσης. Ένα ανυπεράσπιστο, γυμνό σώμα υψώνεται, σφιχτά στο απελπισμένο κράτημα του γίγαντα, μια μικροσκοπική, ευάλωτη φιγούρα που προσφέρεται στην αδυσώπητη πείνα. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά την αντίθεση μεταξύ της μαλακής σάρκας του θύματος και του χοντρού, τερατώδους σώματος του θηρευτή για να ενισχύσει τον συναισθηματικό αντίκτυπο. Οι χαλαρές πινελιές, η περιορισμένη παλέτα γήινων τόνων και η έντονη απουσία φωτός, χρησιμεύουν μόνο για να υπογραμμίσουν την πρωτόγονη βία της σκηνής.