Η σκηνή είναι ένας ανεμοστρόβιλος ενέργειας—ένας ξέφρενος χορός ταύρων, παγωμένων σε μια στιγμή χαοτικής χάρης. Τα σώματά τους, μυώδη και δυνατά, αποδίδονται με μια ωμή, εκφραστική ποιότητα που μιλά για την επείγουσα ανάγκη και τη βία. Σχεδόν μπορεί να αισθανθεί κανείς τον ήχο των οπλών και την αναπνοή των ζώων. Μια αίσθηση δυναμικής κίνησης, σωμάτων που συγκρούονται και στρεβλώνονται.

Η σύνθεση, σφιχτή και κλειστοφοβική, προσθέτει την αίσθηση της αμεσότητας. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί έντονες αντιθέσεις μεταξύ φωτός και σκιάς, σμιλεύοντας τα σχήματα των ταύρων και τονίζοντας το δράμα της αλληλεπίδρασής τους. Η συνολική διάθεση είναι σκοτεινή και απειλητική, αλλά υπάρχει και μια παράξενη ομορφιά στο χάος, μια αναγνώριση της ακατέργαστης δύναμης της φύσης. Η απουσία χρώματος επικεντρώνει την προσοχή του θεατή στη μορφή και τη δράση, κάτι που αποτελεί μια σκληρή υπενθύμιση της απρόβλεπτης φύσης και της βαρβαρότητας της ταυρομαχίας. Σχεδόν μπορώ να ακούσω την κραυγή του πλήθους, την ηχώ της επίθεσης των ταύρων και την επικείμενη μοίρα.