Scena rozgrywa się w zacisznym wnętrzu słabo oświetlonej kaplicy; zgromadzenie postaci, których kształty zmiękczone są stłumioną paletą, zbiega się wokół centralnego punktu. Zręczna ręka artysty wykorzystuje światło i cień, aby stworzyć poczucie głębi i dramatyzmu. Kapłan, lśniący w złotych szatach, jest niezaprzeczalnym punktem centralnym; jego postawa i spojrzenie sugerują cześć i kontemplację. Za nim tłum to mieszanka emocji: wiary, strachu i być może nawet nuta rezygnacji. Ostry kontrast między głębokimi cieniami a punktami światła podkreśla powagę wydarzenia; migotliwe światło świec rzuca tańczące cienie na twarze wiernych, potęgując poczucie tajemnicy i duchowego znaczenia.