Scena eksploduje przed twoimi oczami: walka byków, ale oddana surową, trzewną energią, która wykracza poza zwykły opis. Mistrzowskie użycie akwaforty przez Goyę pozwala szczegółom wyłaniać się jak duchy z papieru – falującym mięśniom byka, niepewnej równowadze jeźdźca, cząsteczkom kurzu tańczącym w świetle areny. Prawie słyszysz ryk tłumu, parskanie zwierząt, ostry trzask rejones. Kompozycja to wir ruchu; rogi byka skierowane w górę, jeździec pochylony do tyłu, desperacko trzymający się swojego wierzchowca. Kontrast między ciemnym, potężnym bykiem a jasno ubranym jeźdźcem potęguje dramat. To surowe, bezkompromisowe przedstawienie ludzkiej odwagi i brutalności widowiska, pozostawiające widza z poczuciem podziwu i niepokoju w równej mierze.