Scena rozwija się z delikatną, niemal senną jakością; dwie kobiety są w centrum, ich figury zmiękczone delikatną aplikacją farby. Jedna stoi, z koszem w ręku, jej spojrzenie skierowane w dół, być może na zadanie lub pogrążona w myślach. Druga siedzi, pochłonięta swoją pracą, obok niej kolejny kosz. Otaczający krajobraz, oddany w stonowanych zieleniach, żółciach i nutach lawendy, sugeruje dzień późnego lata, światło rozproszone przez zachmurzone niebo. Technika artysty, podejście pointylistyczne, rozkłada formy na pojedyncze pociągnięcia, które łączą się, gdy patrzy się z daleka, tworząc poczucie przestronności i wibracji. Ogólna kompozycja wydaje się zrównoważona, harmonijna i nasycona cichą godnością. Paleta barw jest stonowana, ale umiejętne użycie światła i cienia przez artystę ożywia scenę, przywołując poczucie spokoju i prostego piękna życia wiejskiego. Praca jest świadectwem zdolności artysty do uchwycenia istoty chwili i przekazania emocji związanych ze sceną.