Scena rozwija się z urzekającym spokojem; kobieta, ubrana w głęboką bordową suknię, siedzi na pluszowym krześle, jej wzrok jest delikatnie skierowany w dół. Jaskrawoczerwone tło wzmacnia jej obecność; wydaje się, że jest centralną gwiazdą, wokół której obraca się kompozycja. Jej spokój zakłóca jedynie obecność małego dziecka, ubranego w miękki róż, które rozrzuca papiery na wzorzystym dywanie przed nią; stanowi poruszający kontrapunkt dla elegancji otoczenia.

Pociągnięcia pędzla artysty, choć widoczne, unikają nadmiernych szczegółów, wybierając zamiast tego szerokie płaszczyzny koloru. Kontrast między siedzącą postacią kobiety a zabawną interakcją dziecka wywołuje poczucie intymności domowej, wzmocnione grą światła i cienia, która definiuje przestrzeń. Dotyk wyrafinowania, być może nuta melancholii – chciałoby się wiedzieć, o czym myśli kobieta. Całkowity efekt to cicha kontemplacja, moment uchwycony z wdziękiem i subtelną nutą ukrytego napięcia.