Sahne, yumuşak, neredeyse rüya gibi bir kalitede açılıyor; iki kadın odak noktasını oluşturuyor, figürleri boyanın narin uygulamasıyla yumuşatılmış. Biri ayakta, elinde bir sepetle, bakışları aşağı doğru, belki de eldeki işe veya düşüncelere dalmış. Diğeri oturuyor, işine dalmış, yanında başka bir sepet var. Çevredeki manzara, soluk yeşiller, sarılar ve lavanta dokunuşlarıyla işlenmiş, bulutlu bir gökyüzü tarafından yayılan ışıkla, yaz sonu bir gününü andırıyor. Sanatçının tekniği, bir noktacı yaklaşım, formları uzaktan bakıldığında birleşen bireysel vuruşlara ayırarak, havadarlık ve titreşim hissi yaratır. Genel kompozisyon dengeli, uyumlu ve sakin bir haysiyetle dolu görünüyor. Renk paleti sakin, ancak sanatçının ışık ve gölgeyi ustaca kullanması sahneye hayat vererek, huzur duygusu ve kırsal yaşamın basit güzelliğini uyandırıyor. Eser, bir anın özünü yakalama ve sahneyle ilişkili duyguları aktarma yeteneğinin bir kanıtıdır.