To dzieło zaprasza nas do bujnego ogrodu pełnego żywej zieleni i delikatnych kwiatów, uchwyconych w ulotnym świetle pochmurnego dnia. Scena tętni bogatą paletą zieleni przeplatanych czerwieniami, żółciami i bielami, namalowanych techniką pointylizmu, która rozprasza drobne pociągnięcia pędzla na całym płótnie. Wysokie, smukłe drzewa sięgają w stronę bladego, fakturowanego nieba, a ich liście drżą od ruchu i życia. Na pierwszym planie miękka, ziemista ścieżka delikatnie zakręca, zapraszając widza do zanurzenia się w tę zieloną scenerię.

Użycie koloru i pociągnięć pędzla tworzy doświadczenie zmysłowe, przywołując zapach świeżych kwiatów i delikatny szelest liści na chłodnym wietrze. Kompozycja równoważy gęstą roślinność z otwartym niebem, dając poczucie głębi i spokoju. Namalowane w 1892 roku, dzieło to odzwierciedla fascynację impresjonistów naturą i światłem, uchwytując chwilę z natychmiastowością i emocją. Gruba faktura farby dodaje jakości dotykowej, sprawiając, że ogród wydaje się niemal namacalny, jakby można było wejść do tego spokojnego, słonecznego azylu.