Ta zimowa scena uchwyca delikatny spokój zachodu słońca rozlewającego się po pokrytym śniegiem krajobrazie. Subtelne pociągnięcia pędzla artysty ożywiają nagie drzewa, których gałęzie rozciągają się w misternych wzorach na tle miękkiego różowo-fioletowego nieba. Subtelne odbicie słońca na zamarzniętej rzece dodaje spokojnej luminescencji, zapraszając widza do zatrzymania się w tej chwili ciszy. Stonowana paleta lodowatych bieli, ciepłych brązów i wyblakłych złotych tonów wywołuje uczucie introspektywnego spokoju, jakby zimne powietrze niosło ciszę końca dnia.

Kompozycja równoważy bezruch natury z dynamicznym blaskiem zachodzącego słońca, przywołując delikatną melancholię i cichą piękność. To dzieło jest ponadczasowym hołdem dla przemijającej magii zimy, gdzie ciepło i zimno, światło i cień splatają się w pejzażu zarówno realnym, jak i onirycznym.