W tym wspaniałym dziele wspaniałość Katedry Rouen wyłania się z delikatnej mgły koloru i światła. Struktura majestatycznie wznosi się, a jej złożone detale niemal rozpuszczają się w tkance wirujących tonów. Monet mistrzowsko stosuje technikę łamanych pociągnięć pędzla, nakładając żywe kolory, aby uchwycić fasadę katedry skąpaną w świetle południowego słońca. Od ocre do łagodnych niebieskich i stonowanych fioletów, kolory przesuwają się i tańczą po powierzchni, sugerując ulotne efekty światła na kamieniu. Ogólna kompozycja kieruje wzrok ku górze, tworząc potężną wertykalność, która naśladuje wznoszące się dzwonnice katedry, zapraszając widza do zatracenia się w jej monumentalnej obecności.

Pomimo pozornie abstrakcyjnego podejścia, każdy ruch pędzla ma swoje cel. Emocjonalne oddziaływanie jest odczuwalne - można niemal poczuć ciepło słońca przebijającego się przez atmosferę, wylewającego światło na ten wspaniały budynek. Badania Monet w tym okresie odzwierciedlają znaczną zmianę względem tradycyjnych metod, przyjmując natychmiastowość i podkreślając spostrzeżenia ponad precyzyjne detale. To dzieło uchwyca istotę impresjonizmu, kładąc nacisk na atmosferę i upływ czasu, a także wyznaczając osobisty rozwój Moneta jako artysty. Jako widzowie nie tylko obserwujemy budynek; przeżywamy moment, w którym światło i kolor zlewają się, przypominając nam o boskości w architekturze ziemskiej.