Scena otwiera się delikatnym spokojem, polem kapusty skąpanym w miękkim świetle późnego popołudnia. Mistrzowskie użycie przez artystę pociągnięć pędzla tworzy migotliwy efekt, oddając grę światła i cienia w krajobrazie. Na pierwszym planie dominują bujne, zielone kapusty, których liście oddane są z żywym dotykiem. Dalej, postać pracuje, pozornie nieświadoma spojrzenia widza. Drzewa w tle tworzą poczucie głębi i zamknięcia, a ich liście to feeria zieleni i złota. To chwila cichej kontemplacji, spojrzenie na proste piękno życia wiejskiego.