Dzieło przedstawia spokojny krajobraz, żywy dzięki teksturom i pociągnięciom pędzla, które Vincent van Gogh celebruje w swoim rzemiośle. Scena wydaje się wyłaniać z spokojnego popołudnia, oświetlona delikatnym światłem tańczącym na polu usianym wibrującymi dzikimi kwiatami. Gęsta roślinność po lewej stronie jest ukazana w ciemnych tonacjach, stanowiąc piękny kontrast z jaśniejszymi odcieniami otwartego trawnika. Tutaj gra cieni i światła wywołuje poczucie spokoju, zapraszając widza do wędrowania po tej szczęśliwej scenie – rodzaj świata marzeń, w którym natura rządzi.

Każdy pociągnięcie jest intencjonalne, prowadząc wzrok przez faliste kontury krajobrazu. Wykorzystanie hachowania i krzyżowania przez Van Gogha nadaje dziełu jakości dotykowej, energii, która wydaje się zarówno chaotyczna, jak i harmonijnie uporządkowana. Paleta brązów i zieleni jest stonowana, ale bogata, mówiąc o zmieniających się porach roku i cyklu życia natury. Emocjonalny wpływ jest głęboki, budząc uczucia nostalgii i tęsknoty; dotyka piękna, które istnieje w ciszy, przedstawiając przestrzeń do refleksji i marzeń. Zdaje się, że można wkroczyć w tę rozległą zieloną przestrzeń i poczuć esencję ziemi.