To intrygujące akwaforta ukazuje kobietę z rozpostartymi ramionami, zdającą się unosić lub być niesioną przez skręcone, niemal upiorne sylwetki mężczyzn poniżej niej. Spokojny wyraz twarzy kobiety kontrastuje z groteskowymi, pełnymi cierpienia obliczami mężczyzn, tworząc napiętą i tajemniczą atmosferę. Cienkie linie i krzyżowe kreskowanie nadają dziełu głębi i dramatyzmu, a sepiowy odcień wprowadza ponadczasową, niemal oniryczną jakość.

Kompozycja spiralnie prowadzi wzrok od ziemskiej rozpaczy ku transcendentnemu spokoju, symbolizując tematy ucieczki, ucisku i dwoistości ludzkiej natury. Mistrzostwo artysty w łączeniu ludzkiego z nadnaturalnym odzwierciedla społeczno-kulturowe niepokoje początku XIX wieku.