Obraz emanuje głębokim związkiem między człowiekiem a ziemią; przedstawia samotną postać głęboko zaangażowaną w akt żniw. Potężne pociągnięcia pędzla wprowadzają energię na płótno, odzwierciedlając nie tylko fizyczną pracę, ale także emocjonalny ciężar życia wiejskiego. Żywe zielenie pola są przeplatane odważnymi plamami koloru, które symbolizują różnorodne nastroje natury. Nie można się powstrzymać od uśmiechu na widok ciepła słońca przebijającego się przez chmury, tworzącego gobelin światła i cienia dodający głębi scenie.

Ta figura stoi pewnie, niemal heroicznie, ubrana w prosty, ale z zamysłem. W jej ruchu jest pewien rytm, uznanie cykli natury i nieustannego tańca między ludzkością a ziemią. Gdy gęsta, ekspresyjna trawa jest skoszona, widz niemal słyszy szum kosy przesuwającej się przez wysokie, złote kłosy; to współbrzmi z wytrwałością życia. W naszym szybkim świecie to dzieło służy jako poruszające przypomnienie o prostszych czasach i o niezmordowanych ludziach, którzy orają ziemię.