Scena wybucha chaotyczną energią, wir wirujących ciał i wznoszących się koni. Dwie postacie, zamknięte w śmiertelnej walce, dominują na płótnie, a ich walka jest punktem centralnym większej, bardziej dramatycznej narracji. Jeden, ubrany w białe szaty i czerwony szarf, rzuca się z szablą, jego twarz wykrzywiona gniewem, oczy utkwione w przeciwniku. Drugi, wojownik w kolorze karminu i złota, kontratakuje z rozpaczliwą intensywnością, jego forma prawie łączy się z potężnym, białym koniem, na którym jedzie. Dramatyczna interakcja światła i cienia podkreśla przemoc konfliktu. Kompozycja jest dynamiczna, wręcz przytłaczająca, oddając poczucie surowej, trzewnej emocji. Poniżej bez życia leży upadła postać, jeszcze bardziej wzmacniając tragiczny charakter konfliktu.