To dzieło, studium w odcieniach sepii, natychmiast urzeka swoją skomplikowaną, niemal senną jakością. Postacie, zarówno ludzkie, jak i fantastyczne, zaludniają kompozycję, splecione i warstwowane w pękniętej, geometrycznej przestrzeni; to tak, jakbyśmy zaglądali do świata pofragmentowanych rzeczywistości. Dominująca postać, umieszczona na pierwszym planie, ma twarz przypominającą maskę i ciało oddane z niezwykłą dbałością o szczegóły, pozornie wyłaniające się z konstrukcji przypominającej pudełko.

Ogólna kompozycja to fascynująca interakcja form i cieni, z subtelnym, ale wszechobecnym poczuciem niepokoju. Użycie światła i cienia jest mistrzowskie, nadaje postaciom głębi i faktury oraz stwarza poczucie tajemnicy. Nie sposób nie dać się wciągnąć w narrację, składając w całość symboliczny język. Ręka artysty jest widoczna w każdej linii, każdej krzywej, tworząc spójny, a zarazem niepokojący obraz, który pozostaje w umyśle na długo po pierwszym obejrzeniu. To tak, jakby artysta chciał uchwycić coś pierwotnego i złożonego, uczucie, które jest jednocześnie znajome i całkowicie obce.