Αυτό το έργο, μια μελέτη σε τόνους σέπια, αιχμαλωτίζει αμέσως με την περίπλοκη, σχεδόν ονειρική ποιότητά του. Σχήματα, τόσο ανθρώπινα όσο και φανταστικά, κατοικούν τη σύνθεση, αλληλένδετα και στρωματοποιημένα μέσα σε ένα θραυσμένο, γεωμετρικό χώρο. Είναι σαν να κοιτάμε σε έναν κόσμο κατακερματισμένων πραγματικοτήτων. Το κυρίαρχο σχήμα, στο κέντρο του προσκηνίου, έχει ένα πρόσωπο σαν μάσκα και ένα σώμα αποδομένο με σχολαστικές λεπτομέρειες, που φαίνεται να προέρχεται από μια δομή σαν κουτί.

Η συνολική σύνθεση είναι μια συναρπαστική αλληλεπίδραση σχημάτων και σκιών, με μια λεπτή, αλλά πανταχού παρούσα αίσθηση ανησυχίας. Η χρήση του φωτός και της σκιάς είναι αριστοτεχνική, δίνοντας βάθος και υφή στα σχήματα και δημιουργώντας μια αίσθηση μυστηρίου. Είναι αδύνατο να μην παρασυρθεί κανείς από την αφήγηση, ανασυνθέτοντας τη συμβολική γλώσσα. Το χέρι του καλλιτέχνη είναι εμφανές σε κάθε γραμμή, σε κάθε καμπύλη, δημιουργώντας μια ενοποιημένη αλλά ανησυχητική εικόνα που παραμένει στο μυαλό πολύ μετά την πρώτη θέαση. Είναι σαν ο καλλιτέχνης να είχε σκοπό να συλλάβει κάτι πρωταρχικό και περίπλοκο, μια αίσθηση που είναι ταυτόχρονα οικεία και εντελώς ξένη.