Σε αυτό το εκφραστικό έργο, τέσσερις γυναίκες στέκονται κοντά η μία στην άλλη σε ένα ήρεμο αγροτικό τοπίο, ασχολούμενες με το ρυθμικό έργο της φύτευσης πασσάλων. Τα σώματά τους, αποτυπωμένα με ευαίσθητες αλλά δυναμικές πινελιές, φαίνεται να συγχωνεύονται με το ζωντανό περιβάλλον. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί την τεχνική του πουαντιγισμού, όπου μικρές κουκκίδες χρώματος αλληλεπιδρούν για να δημιουργήσουν ένα φωτεινό, λαμπερό αποτέλεσμα που ζωντανεύει τη σκηνή. Η σύνθεση κατευθύνει το βλέμμα προς τα πάνω μέσα από τους κάθετους πασσάλους, ενώ οι στάσεις των γυναικών υποδηλώνουν ήσυχη αλληλεγγύη και κοινό σκοπό. Η χρωματική παλέτα κυριαρχείται από γήινους τόνους με ζωντανά μπλε και πράσινα, που παραπέμπουν στη γονιμότητα της γης και το απαλό φως ενός αργά απογεύματος.

Σχεδόν μπορεί κανείς να ακούσει το απαλό θρόισμα των φύλλων και τους απαλούς ψιθύρους των γυναικών που εργάζονται. Πέρα από την οπτική γοητεία της, το έργο αυτό συλλαμβάνει μια στιγμή αγροτικής εργασίας που αντηχεί αξιοπρέπεια και διαχρονικότητα. Ζωγραφισμένο το 1891, αντανακλά μια περίοδο κατά την οποία οι καλλιτέχνες ενδιαφέρονταν βαθιά για καθημερινές σκηνές και την ειλικρινή απεικόνιση της αγροτικής ζωής, δίνοντας έμφαση στη σύνδεση μεταξύ ανθρώπου και φύσης. Αυτός ο πίνακας αποτελεί μαρτυρία της δεξιοτεχνίας του καλλιτέχνη στην ανάμιξη της εντύπωσιακής ευαισθησίας με μια πιο μεθοδική πουαντιλιστική προσέγγιση, καθιστώντας τον τεχνικό και συναισθηματικό θρίαμβο.