Przedmiotem obrazu jest kobieta o wyrafinowanej elegancji, uchwycona w chwili spokojnej kontemplacji. Siedzi, skąpana w miękkim, rozproszonym świetle, które wydaje się emanować z jej wnętrza, jej spojrzenie skierowane lekko na bok, jakby zatopiona w myślach. Jej strój to studium delikatnych faktur: zwiewna biała suknia z obszernymi rękawami, na którą narzucono lekką, niemal przeźroczystą tkaninę, dodającą portretowi eterycznej jakości. Duży, miękki kapelusz zdobi jej głowę, a jego szerokie rondo rzuca delikatny cień i uzupełnia miękką i niemal przezroczystą tkaninę jej stroju. W dłoniach trzyma skrzypce, których ciepłe odcienie drewna stanowią uderzający kontrast z chłodną, bladą paletą jej ubrania i cery. Smarzec, trzymany delikatnie, sugeruje niedawny występ lub przerwę w ćwiczeniach.