Dzieło przedstawia czułą scenę macierzyńskiej miłości i troski. Kobieta, oddana w ciepłej, ziemistej palecie barw, trzyma swoje niemowlę, a krzywizna jej ciała odzwierciedla łagodną sylwetkę dziecka. Jej spojrzenie jest skierowane w dół, a na jej twarzy widnieje wyrażona w spokoju pobożność, gdy karmi dziecko piersią. Kompozycja jest prosta, ale głęboka; postacie umieszczone są na tle głębokich zieleni i błysku żywej czerwieni, co służy podkreśleniu postaci centralnych.

Technika artysty charakteryzuje się celową surowością, pociągnięcia pędzla są widoczne, a formy uproszczone, nadając scenie wrażenie bezpośredniości i autentyczności. Kolory, choć odważne, są harmonijne, wyrażając poczucie spokoju. Czerwień w tle przywołuje pierwotne emocje, a stonowana zieleń i brązy osadzają postacie w świecie natury i prostych przyjemności. Dzieło to nie jest tylko przedstawieniem matki i dziecka; jest to oda do życia, wrażliwości i wiecznej więzi między matką a jej dzieckiem.