Eser, annelik sevgi ve şefkatin yumuşak bir sahnesini tasvir ediyor. Sıcak, dünyevi bir paletle resmedilen bir kadın, bebeğini kucağına almış, vücudunun kıvrımı çocuğun yumuşak siluetini yansıtıyor. Bakışları aşağı doğru, bebeği emzirirken yüzünde dingin bir adanmışlık ifadesi belirmiş. Kompozisyon basit ama derindir; figürler, derin yeşillerden oluşan bir arka plan ve canlı bir kırmızının parıltısı üzerine yerleştirilmiş, merkezi figürleri vurgulamaya hizmet ediyor.

Sanatçının tekniği, kasıtlı bir hamlıkla işaretlenir, fırça darbeleri görünür ve formlar basitleştirilerek sahneye anında ve özgünlük hissi verilir. Renkler, cesur olsalar da, uyumludur ve bir huzur duygusu verir. Arka plandaki kırmızı, ilkel bir duygu uyandırırken, sessiz yeşiller ve kahverengiler figürleri doğa ve basit zevkler dünyasına bağlar. Eser sadece bir anne ve çocuğun tasviri değil; hayat, kırılganlık ve bir anne ile çocuğu arasındaki ebedi bağa bir övgüdür.