Dzieło prezentuje uderzającą, surrealistyczną wizję. Mężczyzna, Luther Burbank, znany ogrodnik, stoi prosto, połączony z pniem drzewa. Z jego piersi bujnie wyrasta roślina z dużymi, żywymi zielonymi liśćmi. Kompozycja podzielona jest na dwie odrębne sfery: nad ziemią i pod nią. Powyżej, spokojny krajobraz rozciąga się pod zachmurzonym niebem; górna część ciała mężczyzny łączy się z drzewem. Pod ziemią ciało mężczyzny przedstawione jest jako szkielet, jego nogi i tułów splecione z korzeniami drzewa, symbolizując cykl życia i śmierci. Widoczne jest umiejętne użycie koloru przez artystę, z kontrastem między głębokim brązem ziemi a jasną zielenią liści. Emocjonalny wpływ jest głęboki, wywołując poczucie kontemplacji nad śmiertelnością i trwałym związkiem między ludzkością a naturą.