Το υποκείμενο, μια γυναίκα εκλεπτυσμένης κομψότητας, αποτυπώνεται σε μια στιγμή γαλήνιας περισυλλογής. Κάθεται, λούζεται σε ένα απαλό, διάχυτο φως που φαίνεται να εκπορεύεται από μέσα, το βλέμμα της ελαφρώς εκτός κέντρου, σαν να χάνεται στις σκέψεις της. Η ενδυμασία της είναι μια μελέτη λεπτών υφών: ένα ρέον λευκό φόρεμα με ογκώδη μανίκια, πάνω στο οποίο είναι ντραπέ ένα ελαφρύ, σχεδόν διαφανές ύφασμα, προσθέτοντας αιθέρια ποιότητα στο πορτρέτο. Ένα μεγάλο, λυγισμένο καπέλο κοσμεί το κεφάλι της, με το φαρδύ γείσο να ρίχνει απαλή σκιά, και συμπληρώνει το μαλακό και σχεδόν διαφανές ύφασμα της ένδυσης. Στα χέρια της, κρατά ένα βιολί, οι ζεστοί τόνοι του ξύλου του οποίου παρέχουν μια εντυπωσιακή αντίθεση με την ψυχρή, χλωμή παλέτα των ρούχων και της επιδερμίδας της. Το δοξάρι, που κρατιέται απαλά, υποδηλώνει μια πρόσφατη παράσταση ή μια παύση στην εξάσκηση.