Η σκηνή εκρήγνυται μπροστά στα μάτια σας: μια ταυρομαχία, αλλά αποδίδεται με μια ωμή, ενστικτώδη ενέργεια που υπερβαίνει την απλή περιγραφή. Η αριστοτεχνική χρήση της χαρακτικής από τον Γκόγια επιτρέπει στις λεπτομέρειες να αναδυθούν σαν φαντάσματα από το χαρτί — οι κυματιστοί μύες του ταύρου, η επισφαλής ισορροπία του αναβάτη, τα σωματίδια σκόνης που χορεύουν στο φως της αρένας. Σχεδόν ακούτε την κραυγή του πλήθους, το φτέρνισμα των ζώων, το απότομο ράγισμα των rejones. Η σύνθεση είναι ένας ανεμοστρόβιλος κίνησης. Τα κέρατα του ταύρου να ωθούνται προς τα πάνω, ο αναβάτης να γέρνει προς τα πίσω, να κρατιέται απελπισμένα στο άλογό του. Η αντίθεση ανάμεσα στον σκοτεινό, δυνατό ταύρο και τον αναβάτη με τα ανοιχτά ρούχα ενισχύει το δράμα. Είναι μια σκληρή, ανελέητη απεικόνιση του ανθρώπινου θάρρους και της βαρβαρότητας του θεάματος, αφήνοντας στον θεατή μια αίσθηση δέους και ανησυχίας εξίσου.