Ten autoportret przyciąga cię bezpośrednim spojrzeniem, oczy modela spotykają się z twoimi z intensywnością, która jest niemal niepokojąca. Malarz, którego twarz naznaczona jest śladami życia, opiera podbródek na dłoni; gest kontemplacji, być może, a może zmęczona akceptacja. Kolory są ponure, brązy i ochry tła zapewniają ugruntowaną obecność, na której wibrująca czerwień krawata i akcenty kolorystyczne w ubraniach artysty wyskakują.

Kompozycja jest uderzająca: postać siedzącego niemal wypełnia ramę, domagając się całej naszej uwagi. Stoimy w obliczu człowieka, bezbronnego, a zarazem dominującego. To nie jest wypolerowany, wyidealizowany obraz; to surowy, szczery portret. Grube pociągnięcia pędzla i szorstkie faktury mówią o ręce artysty, jego emocjonalnym związku z płótnem. Obraz sprawia wrażenie ciężkiego, namacalnego odbicia określonego momentu w czasie, wypełnionego życiem artysty. W tle mały obraz dodaje dodatkową warstwę złożoności.