Kobieta siedzi, zatopiona w chwili cichej kontemplacji, jej spojrzenie jest bezpośrednie i niezachwiane. Artysta z mistrzostwem uchwycił grę światła na fałdach jej niebieskiej satynowej sukni, tworząc hipnotyzujący połysk. Jej delikatne dłonie są skrzyżowane, co dodaje poczucia pogodnego spokoju. Głęboka, aksamitna ciemność tła stanowi uderzający kontrast, podkreślając jej bladą cerę i jasność stroju, zwłaszcza żywy, złoty odcień tapicerki krzesła. To tak, jakby była uwięziona we własnej bańce, w chwili zastygłej w czasie, którą możemy obserwować i podziwiać.