Scena otwiera się z leniwą gracją, naga postać spoczywa pośród zielonego raju. Kompozycja jest uderzająco prosta; postawa kobiety, zrelaksowana, ale opanowana, natychmiast przyciąga wzrok. Miękkie, rozproszone światło kąpie scenę, nasycając ją poczuciem spokoju i ponadczasowości. Zastosowanie koloru jest odważne i ekspresyjne; artysta wykorzystuje żywe zielenie, żółcie i czerwienie, tworząc poczucie tropikalnej bujności. Jakby samo powietrze było nasycone kolorami ziemi i nieba.

Tło wypełnione jest sennym krajobrazem, sugerującym świat poza bezpośrednim. Prawie można poczuć ciepło słońca i delikatny dotyk wiatru. Jest to przywołanie ideału, miejsca nieujarzmionego piękna i wolności. Emocjonalny wpływ jest głęboki; poczucie pokoju, połączenia z naturą i aluzja do czegoś ukrytego. To dzieło sztuki uosabia kluczowy moment w historii sztuki, odejście od konwencjonalnej reprezentacji w kierunku bardziej subiektywnej i symbolicznej ekspresji.