Prostota tej kompozycji jest uderzająca: dwa jabłka, oddane odważnym, niemal prowokacyjnym pociągnięciem pędzla, spoczywają na pogniecionym płótnie. Kolory śpiewają ze sobą, zieleń jednego jabłka jest żywym kontrapunktem dla rumieńców czerwieni i żółci drugiego; tkanina, stonowana, złamana biel, stanowi uspokajającą podstawę. Powierzchnia tętni teksturą, każdy pociągnięcie pędzla jest widoczne, świadectwo bezpośredniego i natychmiastowego zaangażowania artysty w temat. To martwa natura, tak, ale daleka od statyczności; oddycha cichą intensywnością.