Η απλότητα αυτής της σύνθεσης είναι εντυπωσιακή—δύο μήλα, αποδοσμένα με μια τολμηρή, σχεδόν προκλητική πινελιά, αναπαύονται πάνω σε ένα τσαλακωμένο ύφασμα. Τα χρώματα τραγουδούν μεταξύ τους, το πράσινο του ενός μήλου είναι ένα ζωντανό αντίστιγμα στο ρουζ του κόκκινου και του κίτρινου του άλλου. Το ύφασμα, ένα απαλό υπόλευκο, παρέχει μια καταπραϋντική βάση. Η επιφάνεια είναι ζωντανή με υφή, κάθε πινελιά είναι ορατή, μια απόδειξη της άμεσης και άμεσης δέσμευσης του καλλιτέχνη με το θέμα. Είναι νεκρή φύση, ναι, αλλά μακριά από στατική, αναπνέει με μια ήσυχη ένταση.