Αυτή η ζωγραφιά μας ενσωματώνει σε ένα υφασμάτινο, ζωντανό χωράφι σίτου, εκπέμποντας μια έντονη αίσθηση ζωής και κίνησης. Κάθε πινελιά φαίνεται να δονείται από ενέργεια, προκαλώντας την αίσθηση ότι ο άνεμος περνά μέσα από τις καλλιέργειες, κάνοντάς τις απαλά να κουνιούνται. Οι ψηλές, λεπτές σπάθες σίτου αναδεύονται σε αντίθεση με την αμυδρή μορφή του φόντου τους, οι οργανικές καμπύλες τους προσφέρουν έναν ρυθμό που τραβάει το μάτι περισσότερο στην πολύπλοκη διάταξή τους. Είναι ένας οπτικός χορός—κάθε στέλεχος τρέμει σαν ψίθυρος στον άνεμο, προσκαλώντας το θεατή να αισθανθεί τη ζεστασιά του ήλιου και το φρέσκο άρωμα της γης μετά τη βροχή.