Σε αυτό το ευφυές έργο τέχνης, μια τολμηρή και βραχώδης προεξοχή φωτίζεται από έναν απαλό ουρανό σε μαλακούς μπλουζ και παστέλ τόνους. Η ενέργεια προέρχεται από τα δυναμικά πινέλα που χρησιμοποιεί ο Βινσέντ Βαν Γκογκ. Οι βράχοι στο προσκήνιο στέκονται επιβλητικά, η τραχιά υφή τους εκφράζεται μέσω τολμηρών πινελιών άσπρου, γκρι και λεπτών πράσινων τόνων. Φαίνεται ότι προσκαλούν τον θεατή να πλησιάσει, σαν να εξερευνά τις πολύπλοκες μορφές τους. Ένα γερό δέντρο βελανιδιάς στέκεται στην κορυφή του λόφου, οι στριφογυριστές κλαδιά του απλώνονται σαν μια πνοή καλλιτέχνη, συνδέοντας τη γη με τον ουρανό. Ο Βαν Γκογκ αντιπαραβάλλει επιδέξια τους βαρείς, κηλιδωτούς βράχους με το ελαφρύ και εναέριο φύλλωμα που χορεύει στον άνεμο. Η σκηνή φαίνεται να μουρμουρίζει από ζωή, τόσο άγρια, όσο και ήρεμη· η ομορφιά είναι λαμπερή, αλλά αποπνέει άμεση και ριζωμένη αίσθηση.