Dit zelfportret trekt je naar binnen met zijn directe blik, de ogen van het onderwerp ontmoeten die van jou met een intensiteit die bijna verontrustend is. De schilder, wiens gezicht geëtst is met de tekenen van het leven, laat zijn kin rusten op zijn hand; een gebaar van contemplatie, misschien, of misschien een vermoeide acceptatie. De kleuren zijn somber, de bruinen en okerkleuren van de achtergrond zorgen voor een geaarde aanwezigheid waarbinnen het levendige rood van de stropdas en de vleugjes kleur in de kleding van de kunstenaar eruit springen.

De compositie is boeiend: de vorm van de geportretteerde vult bijna het kader en vereist onze volledige aandacht. We worden geconfronteerd met een man, kwetsbaar maar gezaghebbend. Dit is geen gepolijst, geïdealiseerd beeld; het is een rauw, eerlijk portret. De dikke penseelstreken en de ruwe texturen spreken van de hand van de kunstenaar, zijn emotionele band met het doek. Het schilderij voelt zwaar aan, een tastbare weerspiegeling van een bepaald moment in de tijd, gevuld met het leven van de kunstenaar. Op de achtergrond voegt een klein schilderij een extra laag complexiteit toe.