Het schilderij toont een zittende vrouw, badend in een zacht, diffuus licht dat lijkt uit te gaan van een onzichtbare bron. Haar blik is direct, boeiend en enigszins melancholiek, en trekt de kijker in een moment van stille contemplatie. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze licht en schaduw om haar vorm te beeldhouwen, waarbij de delicate rondingen van haar lichaam en de zachte plooien van de gedrapeerde stof worden benadrukt. Het kleurenpalet is gedempt, met een voorkeur voor zachte groentinten en warme huidtinten tegen een bleke, ongedefinieerde achtergrond. Het algehele effect is van klassieke schoonheid, doordrenkt van een gevoel van introspectie en sereniteit.