De rauwheid van de scène grijpt je onmiddellijk; een figuur, vertrokken in een wanhopige strijd, wordt weggedragen. Het scherpe contrast tussen licht en schaduw, een kenmerk van de kunstenaar, versterkt het drama. De houding van de figuur suggereert weerstand, een wanhopige poging om zich vast te klampen aan iets – of iemand – dat achtergelaten is. De grond lijkt dor en ongedefinieerd, wat bijdraagt ​​aan een gevoel van isolatie en een gevoel van naderend onheil. De textuur van de prent draagt ​​bij aan het rauwe, instinctieve effect; je kunt bijna het ruwe oppervlak onder hun voeten voelen, het gewicht van het lichaam dat wordt gedragen.

De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze lijnwerk om beweging en emotie over te brengen. De figuren zijn niet statisch; ze worden gevangen midden in de actie, de dynamische lijnen suggereren de strijd en de gedwongen verwijdering. Het kleurenpalet is beperkt, maar ongelooflijk effectief; de afwezigheid van levendige tinten stelt de kijker in staat om zich volledig te concentreren op de vorm en het emotionele gewicht van de scène. Het zegt veel zonder te hoeven schreeuwen.

Onderaan verschijnt een bijschrift, dat een andere laag toevoegt aan het begrip van het stuk.